|
|
Bir Birinci Basamak Sağlık Kuruluşuna Başvuranların Hasta Haklarının Farkında Olma Durumları
Dr. S. Erhan DEVECİ,a Dr. Aylin ÖGETÜRK,b Dr. A. Tevfik OZAN,a Dr. Mehmet TOKDEMİR,c Dr. Yasemin AÇIKa
aHalk Sağlığı AD, cAdli Tıp AD, Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi, bAbdullahpaşa Eğitim Araştırma Sağlık Ocağı, ELAZIĞ
Amaç: Hasta haklarına yönelik çalışmalar güncelliğini korumaktadır. Bu araştırma hastaların haklarından haberdar olma ve bu haklarını kullanabilme durumlarının irdelenmesi amacıyla yapılmıştır.
Gereç ve Yöntemler: Tanımlayıcı tipte olan bu çalışmada; 1 Mart-30 Nisan 2004 tarihleri arasında Elazığ Abdullahpaşa Eğitim Araştırma Sağlık Ocağı polikliniğine başvuran 18 yaş ve üzeri 517 kişiye anket uygulanmıştır. Hasta hakları değerlendirilirken 1998 yılında Resmi Gazetede yayımlanan “Hasta Hakları Yönetmeliği” dikkate alınmıştır.
Bulgular: Araştırma grubunun %55.3’ü kadın, %44.7’si erkek olup, grubun yaş ortalaması 37.02±12.87’dir. Anket uygulananların %25.1’i hasta hakları terimini duyduğunu belirtmiştir. Bunların %5.4’ü Türkiye’de haklarını savunabildiği ya da alabildiği görüşündedir. Hasta haklarını duyduğunu söyleyenlerin, %31.5’i şu anda hiçbirini anımsayamadığını belirtmiştir. Hasta haklarından en fazla dördü sayılabilmiştir (6 kişi). Hasta haklarından en çok bilineni (%52.8) “personeli tanıma, seçme ve değiştirme” olarak saptanmıştır. Hasta hakları konusunda bilgi sahibi olanların %10.8’i haklarının ihlal edildiğini düşünerek ilgili kurum amirliklerine şikayette bulunmuşlardır. Erkeklerde, eğitim seviyesi yüksek olanlarda, düzenli işi bulunanlarda ve sosyal güvencesi olanlarda hasta haklarından haberdar olma oranları daha yüksektir (P<0.05).
Sonuç: Araştırma grubunun dörtte üçü hasta hakları terimini daha önce hiç duymamıştır. Hasta haklarını duyanların bu hakların neler olduğu konusunda bilgi düzeyleri de oldukça düşüktür. Konu ile ilgili olarak, halkın bilgilendirilmesi ve bilinçlendirilmesi çalışmalarına gereken önem verilmelidir.Anahtar Kelimeler: Hasta hakları, haberdar olma, başvuruTurkiye Klinikleri J Med Ethics 2005, 13:174-178
|
|
|
|
|
