|
|
Yaşam Ritüellerinin Sonu: Boşuna Kardiyopulmoner Resüsitasyonun Yarari
Gregory L. LARKIN, MD,a
aMS, MSPH, Professor of Surgery, Emergency Medicine, and Public Health Director of Academic Development Department of Surgery, University of Texas Southwestern Medical Center at Dallas
Aydınlanmadan beri, dünyanın birçok yerinde tıp kültürü; yeni bilim, tıbbi endüstri devrimi ve modern tıbbi teknokrasinin aciliyeti tarafından gittikçe artan biçimde değiştirilmektedir. Bu teknokrasinin baş tacı olan hekimler, hekimlik sanatının kültürel, tıbbi ve dini ritüellerini önemsizleştirebilirler. Ritüellerin atılması sonucunda bilimde tekdüze odaklanma, iyileştirmeyi engellemekte ve bakımın insancıl ve dini yönlerini hemen hemen gölgede bırakmaktadır. Tıp sanatı tıp bilimi haline geldiğinden beri, özellikle hayatın uç noktalarında hastalar da teknolojiyi tıbbi zorlukların normatif ve bir bütünün ayrılmaz parçası olan bir unsuru olarak görürler. İnsan psikolojisini koruma ve yükseltmedeki bu açık rolüne ek olarak, resüstativ teknolojinin kendi başına, iyileştirme sürecinde doğaüstü ve çoğunlukla hala gerçekdışı bir rolü olabilmektedir. Kardiyopulmoner resüstasyonun (CPR) arketipik performansı, doğru bakımda sadece başkasının yerine kullanılan teknolojide olduğu gibi bir çok eski ritüellerle benzerlik gösterir. Bazı zamanlarda bir papaz ve bilim adamı olarak kanımca, mükemmel bir klinisyen, hastasının yararına öncelik tanımalı ve eninde sonunda hem sanat değeri, hem de bilimdeki sınırlarını görerek kardiyopulmoner resüstasyonun yararını dengelemelidir.Anahtar Kelimeler: CPR, ritüel, etik, resüstasyon, yararlılıkTurkiye Klinikleri J Med Ethics 2004, 12:157-163
|
|
|
|
|
